ლალი – რაო, ჩემო მანანა?
მანანა – ეგ თოჯინა დედაშენმა ჩემთან გამოგატანა?
ლალი – რასა ბრძანებ, ქალბატონო! არ გათხოვებ არასდროს, გინდა ისევ გააცივო, ისევ სურდო დამართო?
მანანა – რადგან ასე მეუბნები, რადგან ასე მაჯავრებ, დამიბრუნე ჩემი ვაშლი, მე რომ გუშინ გაჭამე.
ლალი – არაფერიც, არაფერიც, არაფერსაც არ მოგცემ, იმ ვაშლისთვის, აღარ გახსოვს, ლოყაზე რომ გაკოცე?
მანანა – მე რომ წიგნი მოგიტანე კარგი წასაკითხავი?..
ლალი – მერე მე რომ მოგარჩინე, ექიმი რომ ვიყავი?
მანანა – ჰო-ჰო-ჰო-ჰო, დიდი საქმე სულ არ იცი თამაში გახსოვს, მე რომ მოგეხმარე კანფეტების ჭამაში?
ლალი – მერე მე რომ შენს თოჯინას გავუკეთე ნემსები?
მანანა – მერე მე რომ წაგიკითხე დიდი, გრძელი ლექსები?!
ლალი – როგორც ვხედავ, ქალბატონო, უმადური ბრძანდები, დაგავიწყდა, გუშინწინ რომ გამომართვი ბაფთები?
მანანა – არც თოჯინა მინდა შენი, აღარც შენი ვაშლები, ბუტე, ბუტე, გაგებუტე, აღარ გეთამაშები.
eh :)
No comments:
Post a Comment