7:00

დილის 7 საათია და არაფერი არ არის რიგზე.

i wonder how they sleep at night :)))

ცოტას მცოდნეს მაგრად სძინავსო ამბობდა გორკი და მართალი იყო :)

ესე ადრე კაი ხანია არ გამღვიძებია.

ტელეფონმა დარეკა. რეანიმაციაშიაო.

ხო, ესაა ცხოვრება, ზოგი რეანიმაციაშია, ზოგი ამსტერდამში, ზოგი საერთოდ აღარსად არაა. :) ჩვენ კიდევ, ვინც ვართ მაინც სულ ვაპროტესტებთ ყოფას და მიზეზები არ გველევა იმისთვის,რომ ვთქვათ რა ბოღმა ცხოვრებააო:) არა, მართლა ბოღმაა,ზღვის ტალღებივითაა, ერთი რომ ზემოთ ამოგატივტივებს, მეორე ქვევით ჩაგითრევს,მაგრამ შეგვიძლია ცოტა მაინც გავალამაზოთ :) ხო შეიძლება მზის ამოსვლა გიხაროდეს, დილიდან საყვარელ ადამიანებს ელაპარაკებოდე, სითბოს გამოხატავდე, ეხმარებოდე, ეხუტებოდე და სულ მცირე ინდობდე მაინც :) არ არის საჭირო გრძნობების შეკავება, ვითომ მაგარი გოგო ვარ/ბიჭი ვარ თამაში, არც ისე ბევრი დრო გვაქვს იმისთვის,რომ რამე დავმალოთ. ვიცი, იმიტომ ვმალავთ,რომ ლუზერები არ ვეგონოთ ვინმეს, მაგრამ ვეგონოთ მერე რა? ამა ჰეფი ლუზა:))) ( დრიმას მოტივებზე). ხალხი რას იფიქრებს, საზოგადოება? და იფიქრონ, რა მოხდა? ხალხის ფიქრით არავის არაფერი აკლდება :) შენ წილ ბედნიერებას უნდა მოუარო, ისედაც ისეთი ცოტაა.

ჩვენ კიდე სულ სადღაც გვეჩქარება, გეგონება მარტო სამუშაოს გამო გავჩნდით, ვიმუშავებთ, ვიმუშავებთ, ვიყიდით ახალ რამეებს და მერე ან რეანიმაციაში მოვხვდებით, ან ამსტერდამში :))))))

''დროებითი ბედნიერება''

დროებითი ბედნიერება ძალიან სასიამოვნოდ იწყება და ასევე გრძელდება. სიხარულით დაფრინავ. დროებით ბედნიერებას ბევრი სიცილი მოაქვს,განაწილებინებს ყველა ადამიანზე. არაფრის აღარ გეშინია. მთელი არსებით განიცდი.გ ათქმევინებს,რომ მთლიანად სამყარო გიყვარს, თავის კარგი და ცუდი ადამიანებით, თავის დანგრეული სახლებით, დამახინჯებული გარემოთი, მთელი ცინიზმით გაჟღენთილი სამყარო, რომელსაც თვალებში უყურებ და კეთილად უღიმი..

მაგრამ იცი,რომ ეს დროებითია. და თვითონაც ხშირად გახსენებს. მაინც არ უსმენ, შენი გზით მიდიხარ,მიდიხარ, მიდიხარ... სანამ არ დაეცემი..

მერე იწყებატკივილი გულიდან მთელ ტანზე რომ გადადის და ლამის კრუნჩხვამდე მიჰყავხარ. ფიქრობ, იხსენებ, განიცდი, გტკივა, გინდა კანიდან გამოძვრე.

მე დროებით ბედნიერი ვარ : ) მიყვარხარ, ჩემო დამახინჯებულო სამყარო, აღარ მეშინია ტკივილის, რომელსაც კრუნჩხვამდე მივყავარ..




http://www.youtube.com/watch?v=vj6raJB9IaQ

n.gomelauri

"სასწაულები ხდება წამებში!

– ჩვენ კი ყოველ წამს ვეძებთ დასაწუნს...

ყველას დავცინით ზურგის არეში...

და წუთში ვკარგავთ სამოც სასწაულს...



ვფიქრობთ – ამაღლდა ჩვენი პერსონა,

როცა ტალახი ვინმეს ესროლა...…"



***


ისე ბევრია ამქვეყნად ცუდი

-კარგშიც კი ხშირად სიავეს ვხედავთ

ვოცნებობთ, იმას მოვაბათ კუდი,

რაც რომ სხვას აწევს უმძიმეს სევდად.



ისე ცოტაა ამქვეყნად კარგი

დროა, შევიდეს დიდ წითელ წიგნში.

მეცნიერების გამხდარა დარგი,

ნაღდ სიყვარულის წინაშე შიში."

პატარა ნაბიჯების ხელოვნება..-..ანტუან-სენტ ეგზიუპერი

მე არ გთხოვ,უფალო,დამაჯილდოვო სასწაულების და ხილვების უნარით,მომეცი ძალა ყოველდღიურობისთვის.



მასწავლე პატარა ნაბიჯების ხელოვნება.

გამხადე მპოვნელი და გამომგონებელი, რათა ყოველდღიურობას ზუსტად მოვარგო ის,რაც მე მეხება.



მასწავლე დროის სწორად განაწილება.



მაჩუქე თითების წვერების მგრძნობელობა,რათა აღმოვაჩინო,რა არის პირველი რიგის და რა მეორის.



შემამეცნებინე, რომ ოცნებები გარდასულისა და მომავლის შესახებ ვეღარ დამეხმარებიან.



დამეხმარე,თავი გავართვა ჩემს მომდევნო ამოცანას და მივხვდე იმას, რომ ამჟამინდელი წუთი ყველაზე მნიშვნელოვანია.



დამიცავი გულუბრყვილო რწმენისაგან,რომლის მიხედვითაც ცხოვრებაში ყველაფერი დაუბრკოლებლად მოდის.



ამიხილე თვალი,რათა დავინახო,რომ განსაცდელი,მარცხი და იმედგაცრუება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია,რომელთა მეშვეობითაც ვიზრდებით.



გამახსენე,რომ ეს გული ხშირად გონების წინააღმდეგ ილაშქრებს.



გამომიგზავნე საჭირო დროს ის, ვინც თამამად და სიყვარულით მეტყვის სიმართლეს.



შენ იცი,თუ რა ძლიერ გვესაჭიროება მეგობრობა,გამზარდე იმ ზომამდე, რომ ღირსი გავხდე სიცოცხლის ამ უმშვენიერესი, ურთულესი, უნაზესი და ყველაზე სარისკო საჩუქრის.



მომეცი ალღო,რომელიც წყალქვეშა ნავივით ჩააღწევს "ქვემოთ" მყოფებთან.



ამაცილე იმის შიში,რომ შესაძლოა ეს ცხოვრება ფუჭად გავიარო.



ნუ მომცემ იმას,რასაც საკუთარ თავს ვუსურვებ,მომეცი ის,რაც მე მჭირდება.



მასწავლე პატარა ნაბიჯების ხელოვნება.

once , or more times a year..

წელიწადში ერთხელ, ან მეტჯერ ყოველთვის მივდივარ ზღვაზე. იქიდან ჩამოვდივარ განახლებული.

ჰოდა წავედი.

გავფერადდები

გავპოზიტიურდები

გავჰაეროვნდები

გავჩურჩუტდები

გავმელოდიურდები

და ჩამოვალ მერე.

ახალი აზრებით

ემოციებით

ფიქრებით

გრძნობებით

შეხედულებებით

ფერებით

ბგერებით

გავხდები გადამდები, გადავდებ ხალხს და დავხუნძლავ ბლოგს :)))

არ მიყვარს :)

***

არ მიყვარს, როცა შეუძლიათ გადაკეთდნენ რომელიმე ადამიანის მიბაძვით :) როცა 'ვიღაცის' ხათრით იწყებენ ფიქრს, არა და არაფერი აქვთ თავად განცდილი, როცა არ გრძნობენ იმას, რასაც ამბობენ..

ვფიქრობ, რატომ აკეთებენ ამას?

არ მიყვარს ცარიელი სიტყვები.. ყოველ სიტყვას, მითუმეტეს ასეთ კატეგორიულს და თავისუფალს უნდა განიცდიდე, გულიდან უნდა მოდიოდეს...

ალბათ ზედმეტად მტკიცე ქსოვილის ვარ და თარგზე არ ვიჭრები..

ეძღვნებათ ვითომ ჯაან შაყვარელ გოგოებს, რომლებიც სინამდვილეში რომ მიუშვა გადაგივლიან:))

მე ვერასოდეს გეტყვი , რომ ფისო ვარ და მიაუ.

მე ვერასოდეს გეტყვი,რომ შაყვარელი , ან ჩაკალელი.

მე ვერასოდეს მოგატყუებ ,რომ კატუნიები და ტელეფონუკები.

მე ვერასოდეს მოგატყუებ, რომ ერთი შუ შტერი გოგო ვარ.

მე ვერასოდეს ვითამაშებ საკუთარი თავით და შენით!

სამაგიეროდ, მე ვიქნები მე.

სამაგიეროდ, მეყვარები მართლა, გიჟივით.

სამაგიეროდ, შენთვის ყოველთვის მექნება ერთი საინტერესო და ცოტა სასაცილო ამბავი.

სამაგიეროდ, მაგრა ჩაგეხუტები.

სამაგიეროდ, გაგებუტები და შეგირიგდები მერე ადვილად.

სამაგიეროდ, მთელ სამყაროს შენკენ მოვმართავ.

სამაგიეროდ, არ გაგიშვებ და გაგანათებ.

სამაგიეროდ, კიდევ იქნება უამრავი სამაგიეროდ, ყოველ წუთს, ყოველ წამს და ყველგან.

საკუთარ თავს..

27 ივლისს დაბადების დღე ვერ მოგილოცე:) დიდი გოგო ხარ, არ გეწყინება.

რა მხიარულად დაიწყო არა ? როგორც ყოველ წელს ხდება ხოლმე, ბევრი მეგობრები, სიმღერა, ცეკვა, გართობა, ყველაზე ორიგინალური ტორტი (madloba jgufelebs :* :) და საჩუქრები :)) უბრალოდ მოხდა რაღაც, რამაც გული გატკინა და ცუდი გასამდებაო, უკვე მესამედ გატირეს საკუთარ დაბადების დღეზე. ხო, რაიყო? ეხლა არ მითხრა, რომ აღარ შეურიგდები და მეგობრობას არ გააგრძელებ? შენ ხო დიდსულოვანი და ჰუმანური ხარ. . აა... ძნელია პატიება? 23 წლის გახდი და უკვე თანდათან გიჭირს ხო? ნორმალურია.. შეიძლება ზოგმა გითხრას, რომ აი, ძლივს გაიზარდე კიდეცო. კარგი, ნუ ნერვიულობ, გაივლის რამდენიმე დღე და გული ისევ მოგიბრუნდება, არ იცოდე მაინც შენი შტერი თავის ამბავი. ეს ის შემთხვევაა, როცა კარს ვერ გამოიხურავ და ვერ წამოხვალ მშვიდად. ეს ის შემთხვევაა, როცა მთელ ბავშვობას ხაზს ვერ გადაუსვამ. ასე რომ დამშვიდდი, ტრაგედია არ მომხდარა.

რაო ამ ერთმა წელმა, რა მინდაო? ბევრჯერ გაცინა და უფრო ცოტაჯერ გატირა, უფრო მეტჯერ ალბათ გაპატიებინა. უკმაყოფილო არ უნდა იყო წესით, ყოველ შემთხვევაში არ გეტყობა, რომ ხარ.

სიტუაციების გამარტივება გისწავლია გავიგე, მაგრამ ბოლომდე ვერ ვიჯერებ, ალბათ მომეცემა საშუალება და მე თვითონ გამოვცდი როგორ აითვისე. ადამიანებს აღარ ენდობი. . ესეც ნორმალურია. მიხვდი, რომ ყველა ეგოისტია, მაგრამ კიდევ კარგი, რომ მეტ-ნაკლებად.

წელს წარსულის ორი ადამიანი ნახე შემთხვევით და არც ერთზე გქონია განსაკუთრებული რეაქცია, შენთვის გეღიმებოდა. სადღაც გულის სიღრმეში ფიქრობდი, თქვენ არც კი იცით რა დაკარგეთო და მიხარია, რომ საკუთარი თავის ფასს ნელ-ნელა სწავლობ.

ინტერესთა სფეროს არ უჩივი, უკვე საკუთარი ბიბლიოთეკის გაკეთებაც დაგიწყია, ეს კარგია. აღარ მოგიწევს ბიბლიოთეკაში წანწალი. კითხვა კიდევ უფრო შეგიყვარდა, თუ შეიძლება იმაზე 'უფრო' არსებობდეს და ესეც მომწონს.

უკვე ორი დიპლომი გაქვს და სექტემბრიდან გადატვირთული გრაფიკი. იქნებ ნაკლები დრო დაგრჩეს ცხოვრების ჭეშმარიტებაზე საფიქრელად:)))

რა დამთხვევაა, რამდენიმე დღეში ზღვაზე მიდიხარ და ყველაფრის ხალისი მოგეცა, როგორც შარშან.

ყველაზე მეტად მაინც ის მიხარია, რომ შენებურად გართობა, ადამიანების გამხიარულება და ყოველი მხიარული მომენტის მაქსიმალურად გამოყენება ისევ შეგიძლია :)

P.s. all u need is love, love is all you need ;)

ნიკო გომელაური.

როდის მოვა, ვინც არ მოვა
ამ კითხვების არის გროვა,
როდის გამოშრება დენთი, კვლავ რომ ამიფეთქონ ღმერთი,
როდის ციდან იმანანებს, ვეღარ ვიტან ამ ბანანებს
როდის გამივა მე ვადა, რა ცოდვა აღარ მებადა,
როდის მექნება გრაფიკი, როდის მომძებნის კაპიკი,
როდის ტყუილებს მოვრჩები, ხატებთან მაინც რომ ვრჩები,
როდის სიზმარი ახდება, რომელშიც ზურგში არ მხვდება :(
როდის სიკეთეს მიზამენ, ალგეთს რით არ დაიზარდნენ,
როდის მივხვდები ბოლომდე, მშვიდობას არ სჯობს ვომობდე,
როდის ვიქცევი მთლიანად, ქართველი ადამიანად......

we're just living in a world of fools :)

დავიღალე სათაურების მოფიქრებით :დ

მთელი სიცოცხლე ურთიერთობები გამართლება და მარცხია, რომელთან ერთადაც ვიზრდებით, ვიხვეწებით და რა კარგი იქნება ყველა რომ ვუფრთხილდებოდეთ ერთმანეთს, მაგრამ მოდი დღეს არ ვიოცნებებ.. :)

ყველაზე ძალიან მაშინ გიმართლებს, როცა ისეთი დედა გყავს, როგორიც გინდა. გენდობა, უსაზღვრო თავისუფლებას გაძლევს, ყველაფერში გიგებს და ხასიათს გიკეთებს. მადლობელი ვარ ასე რომ გამიმართლა.

როცა ერთი მეგობარი მაინც გყავს ისეთი, რომელთან ურთიერთობას უსაზღვრო სიამოვნებას განიჭებს და შეგიძლია ბევრი სიგიჟე ჩაიდინო. მადლობელი ვარ ამისთვისაც.

როცა სიყვარულია. .

და როცა სიტუაციების გამარტივებას სწავლობ :)

თავიდან ყველაფერი მძიმე ჩანს, ნებისმიერი ნაცნობის წამოსროლილი სულელური სიტყვაც კი. ყველაფერი თითქოს საწყენია. მერე ნელ-ნელა ფიქრობ, რომ იცვლები, რომ მეტი აღარ შეგიძლია, ამდენი უსამართლობა გადაგიყოლებს. გავა დრო და მშვიდდები, წონასწორდები, ყველაფერს გვერდიდან უყურებ, ამარტივებ, ამსუბუქებ, ალბათ უფრო ჭკვიანდები.ამის მერე რა ხდება არ ვიცი, იმ მარტივი მიზეზის გამო,რომ ჯერ ამ ეტაპზე ვარ. მომდევნო 'ლეველებს' არ გამოგაპარებთ :დ

-----

სულ სხვა რამეზე ვაპირებ ხოლმე წერას და საბოლოოდ ისევ ურთიერთობებზე გამომდის :))))

კიდევ რამდენი მაქვს საწერი..

*

First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win..

ქობულეთი, 2010 წელი :)

ვზივარ ახლა, როგორც მჩვევია ხოლმე, ზღასთან ახლოს და მუზას ველოდები. იქნებ ლექსი დავწერო-მეთქი ვფიქრობ. მაგრამ წინასწარ ხო ვერაფერს შეუკვეთავ ცხოვრებაში.

. . .

ნეტა რატომ ეპატიებათ გარდაცვლილ ადამიანებს ყველაფერი? სანამ ცოცხლები ვართ, მაშინ უფრო არ გვჭჳრდება შენდობა?!

. . .

რატომ ვიტყუებით ადამიანები?

ნაწილი ალბათ იმიტომ, რომ სხვას ცხოვრება დაუმახინჯოს, დანარჩენი იმიტომ, რომ საკუთარი გაალამაზოს. ერთი დიდი ცოდვაა, მეორე ილუზია.

. . .

ცხოვრება საძაგლობააა, მაგრამ შეუძლებელია შეელიო, პარადოქსია მართლაც. რა საოცარია, ზოგჯერ ფიქრობ ყველაფერი თავზე დამენგრაო, გავა დრო და თავისით, სულ აგურ-აგურ აშენებ ისევ. მერე... მერე ისევ მოვა ვინმე, ფეხს წამოკრავს, ალბათ შემთხვევით, და გიწევს თავიდან წვალება. არ ააშენებ და ესეც არ გამოდის.. თავშესაფარი ხო ყველას სჭრიდება.

. . .

ადამიანებთან ყოფნა გულის ტკივილია, უადამიანებოდ - შეუძლებელი.

. . .

თავისუფლება, ალბათ, მაინც ისაა, რაც გინდა, რომ აკეთო და აკეთებ.. და არა ის, როცა თავს ძალას ატან, არიქა ვინმეს თავისუფალი ვეგონოო..

არასოდეს ვაკეთებ იმას, რაც არ მინდა.

'თავისუფალი არ ვარ, მაგრამ საკუთარ თავზე ვმუშაობ :) '

სიცილით ვარ ავად..

დღეს ძველ ჩანაწერებს ვანადგურებდი და ბავშვობაში დაწერილი ლექსი ვიპოვნე :)))

გამეღიმა, და გამეხარდა, რომ მე ახლაც სიცილით ვარ ავად :)))


'მე სიცილი მიყვარს

ყველა ტკივილს ვფარავ

იქნებ ჯობდეს სხვისთვის

ვიყო ხოლმე წყნარად..

ხდება ზოგჯერ, ვიბრძვი

ხასიათზეც არ ვარ

მაინც ჩემთვის ვიტყვი

სიცილით ვარ ავად

და თუ ერთ დღეს ყველა

სულ სულ სხვაგან წავა

შეიცვლება ჩემთვის

ამინდი და ჰავა

გაძვირდება ფიქრი, დამიდგება გვალვა

მე კი მაინც ვიტყვი

სიცილით ვარ ავად.

. . . Любили Вы, шутила Я. . .

Шутили вы, шутила я

Но вы шутя так милы были

Что я шутя вас полюбила

Тогда как вы ещё шутили.



Шутили вы, любила я,

Но вы шутя мне надоели,

И я ушла от вас шутя,

тогда как вы уже любили



. . . Любили вы, шутила я . . .



:)

e.e. cummings

I carry your heart with me. (I carry it in
my heart.) I am never without it. (Anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling.)
I fear no fate, (for you are my fate, my sweet.) I want
no world, (for beautiful, you are my world, my true.)
And it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you.

Here is the deepest secret nobody knows.
Here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than the soul can hope or mind can hide.
And this is the wonder that's keeping the stars apart..

i carry your heart (i carry it in my heart)

სერიიდან: გავაფერადოთ..

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც მეგობრობის აღარ სჯერა. ეს ხდება იმიტომ, რომ გული ატკინეს, უსამართლოდ მოექცნენ, ან სულაც უყურადღებოდ დატოვეს. ასე ყველას დამართნია, მათ შორის მეც. მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აღარ მჯერა მეგობრობის და აღარავისთან ვმეგობრობ.

ჩემს ცხოვრებაში არსებობენ ისეთი ადამიანები, ვინც მაიძულებს კარგზე ვიფიქრო, მაშინ მავსებს, როცა ვიცლები, ვისაც სინათლე შემოაქვს ჩემში და ვინც მსიამოვნებს.

რას ვიზამ,თუ ერთხელ რომელიმეს დაავიწყდება ადამიანურობა და უხეშ შეცდომას დაუშვებს ?

პირველად ბუნებრივია გავბრაზდები, კედლებზე გავივლი : )) მთელი სამყარო თავზე დამემხობა, მომინდება მისი დაკარგვა , მაგრამ ცოტა აზრზე რომ მოვალ გამახსენდება, რომ ჩვენ თვითონ ვუშვებთ უამრავ შეცდომას და რატომღაც სხვისი არასწორი საქციელი გვეჩვენება სამყაროს აღსასრულად. რომ ბევრი კარგიც გაუკეთებია და არ შეიძლება ასე ერთი ხელის მოსმით დავაკონსერვო. თუ საბოლოოდ შეცდომები ერთმენეთს უწყვეტ ჯაჭვად გადაება, მაშინ შემიძლია კარი ფრთხილად გამოვიხურო და წამოვიდე. სამაგიეროდ სხვა მეგობრებიც არსებობენ, უფრო კეთილები და თავს იქ შევაფარებ :)

სიტუაციების გამარტივება შეიძლება და მსუბუქად დანახვა. ბავშვობიდან მიყვარდა შავ-თეთრი გამოსახულებების გაფერადება, უსაზღვრო სიამოვნებას მანიჭებდა :))

ზოგჯერ მგონია, რომ ყველაფერს თავის მარაგი აქვს. ისიც მგონია, რომ წლების მერე სულ სხვანაირი ფიქრები შეიძლება ჩამენაცვლოს, მაშინ, როცა უკვე მოთმინების მარაგი ამოწურული იქნება..

Never blame any day in ur life.
Good days gives u happiness,
bad days gives u experience,
worst days gives u a lesson.
All r essential for life.
So, enjoy every day.

"თუ ცხოვრება ვერ შეგცვლის, მაშინ ხარ ადამიანიო. ."

ბლოგ, შემამჩნიე ალბათ , რომ შეგეშვი. შეიძლება იმიტომ,რომ რაღაცეებს მახსენებ,რაც არ მსიამოვნებს. . შემიძლია ახალი ფურცლიდან დავიწყო და შენ საერთოდ წაგშალო, მაგრამ ვერც მასე გიმეტებ.

ასეა, როცა წარსული არ გსიამოვნებს, გინდა, რომ გაექცე. . მირბიხარ, მირბიხარ, ის კიდე ისე თავგამეტებით მოგსდევს, ისე ჩაგავლებს ხოლმე ხელს, რომ ვეღარ თავისუფლდები, მერე მოგიჭერს გულში, თავში, მოგიფხაჭუნებს ძვლებზე და უნდა გაგგუდოს, რომ ამ დროს სათადარიგო ჰაერი გშველის, რომელიც ყოველი შემთხვევისთვის გაქვს გადანახული. მარაგი როდის ამოიწურება არავინ იცის.

დღეს დავრწმუნდი, რომ, როგორც დედაჩემი მეუბნება ხოლმე "ჰუმანურობით ვკვდები". უცნაურია, როგორ მავიწყდება წყენა ესე იოლად, როგორ შემიძლია ამდენი რამე მოვითმინო ადამიანებისგან. რატომ არ ვმწარდები ? რატომაა, რომ სამაგიეროს გადახდის მაგივრად, თუ ყელში ამომიყვანენ, ჩუმად, უხმაუროდ გამოვიჯახუნებ ამ ადამიანისგან კარს და მივდივარ ჩემ გზაზე . . წლებია ვცდილობ ასე არ იყოს, ბევრჯერ მეგონა,რომ შევიცვალე, ბევრჯერ ცხოვრებაც გვერდით დამიდგა, რომ შევეცვალე. .

როცა 14 წლის გავხდი, არ ვიცოდი რა იყო კარგი, რა იყო ცუდი, წინ ორის მაგივრად ათასი გზა მოჩანდა და არ ვიცოდი რომელი იქნებოდა სწორი. ათასი აზრი მიტრიალებდა თავში.ათასი გეგმა, ქაოსური გრძნობები მქონდა ადამიანების მიმართ. მერე ეკლესიაში მივედი და ცოტა დავლაგდი, მერე უფრო დავლაგდი, მერე კიდევ და საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ "ჰუმანურობით ვკვდები". ვკვდები უფრო იმ გაგებით, რომ როცა მტკენთ, რაღაც პატარა შეუმჩნეველი ნაწილი მაკლდება გულიდან, და თუ ეს ნაწილები ერთ დიდ ნაწილად გადაიქცევა, ალბათ სათადარიგო ჰაერიც ამოიწურება.

ტკივილი საჭიროა. . უფრო ჭკვიანი ხდებიო, თან რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო. იქნებ მე სულაც არ მინდა ძლიერი და ჭკვიანი ვიყო? რატომ მართმევენ თავისუფალ ნებას?

არა და:

"ადამიანს ხო სიყვარულის, სითბოს, სინაზის მარაგი აქვს დაგუბებული გულში, სად მოვახერხეთ ამისი ჩატკეპნა? რომელ სარდაფებში გამოვამწყვდიეთ ღმერთი?. . "

she..

რა კარგი ხასიათები გამიფუჭეთ , აფსუს : )

გამიფუჭეთ კი?

:)))))))))))))

მზე, წვიმა და მე.

მიყვარს წვიმა.

ცივი წვეთები რომ თბილ ტანსაცმელში მეღვრება და მაფხიზლებს. ფიქრებს მისუფთავებს და აზრებს მილაგებს. ერთადერთი რაც არ მომწონს ისაა, რომ გულშიც მაწვიმს ხოლმე, საშინლად ასველებს იქაურობას და ცივს ხდის. ძნელია მერე გაარჩიო გრძნობები ერთმანეთისგან. ზოგი იმდენად ილუმპება წლებია საჭირო რომ გაშრეს. ზოგს კი საერთოდ არც ერთი წვეთი არ ხვდება.

მიყვარს მზე.

წვიმის შემდეგ ყოველთვის ძალიან ცხელი მზე ამოდის და ერთიანად ააშრობს ხოლმე სისველეს. ამ დროს ვგრძნობ, რომ გრძნობების გარჩევა ერთმანეთისგან ადვილი ხდება. მზე ფიქრებს მირევს,ფრენის სურვილს მიღვივებს. სიკეთეს მჩუქნის და დადებითი ემოციებით მავსებს.

არ მიყვარს ქარი.

ქარს ყველაფერი ის მიაქვს, რასაც წვიმა და მზე ტოვებს ჩემში.

I'm lost without you

With every prison blown to dust

my enemies walk free

:))

მე ძალიან კარგად ვიქნები. ყველაფერი კარგად იქნება. იქნება, იქნება იქნება :) და ძალიან კარგად ვიქნები.

ა ია აპწიმისტკა

:D

ვისწავლი ჭკუას ნებისმიერ ფასად.

მაინც ვერ დავიდა ჩემამდე, რომ ამ ხალხს ვერაფერს გავაგებინებ..

ვერ გაიგებენ, რომ საკუთარი თავის გადასარჩენად მე არ უნდა გამწირონ

ვერ გაიგებენ, რომ მეც მაქვს ნერვები და ყველაფერზე ვერ გავუღიმებ

ვერ გაიგებენ, რომ ასე მოქცევა არ შეიძლება, რომ ზოგჯერ სხვაზეც უნდა იფიქრო..

და საერთოდ.. დავიღალე მე. დამანებეთ თავია, თუ თავეები :) დამანებეთ რა, რაღას ფაფხურობთ ჩემ ცხოვრებაში და რაღას მაბრალებთ ათას რაღაცას.

საკუთარ თავს ვერ ვაგებინებ, რომ ამ ყველაფერზე ფიქრი და ნერვების შლა არ ღირს. არც ერთი ადამიანი არ იმსახურებს ჩემ თუნდაც ერთ ნერვს. რომ უნდა მოვერიდო ასეთ ადამიანებს და ვიყო ისეთებთან, ვინც ამას არ აკეთებს. აი დღეიდან ესე ვაპირებ. თვალების დახუჭვა და წარმოდგენა, რომ ვითომ სიზმარია აღარ გამომდის. აწი გაგეცლებით და მერე ძებნას მაინც ნუ დამიწყებთ.

ეს ჭკუა მაინც ვერ ვისწავლე.

ტელეპორტაცია მაინც შემეძლოს :|

ვითმენ.

როგორ მჭირდებით ახლა მეგობრები.

წყალივითო რომ ვთქვა ბანალურად გამოვა, მაგრამ აი ძალიან რომ გწყურია და მარტო წყალი თუ გიშველის ისე. მაინც უღიმღამოდ გამომდის. არც კი ვიცი რას შევადარო:) ძალიან მჭირდებით. თქვენ კიდე ახლა არ გცალიათ, ახლა გამოგიჩნდათ ათასი საქმე :) მოითმინეო. ხოდა ვითმენ ბატონო :) სხვა რა დამრჩენია. ვდგავარ მარტო და ვითმენ :)

..

In the End, we will remember not the words of our enemies, but the silence of our friends..