გადმონაფიქრი..

 ''ერთმანეთის სიყვარული უნდა ვისწავლოთ''
მამა გაბრიელი...


სიყვარულის შეგრძნებით და გაცემით ვივსებით და საციცოცხლო ენერგია გვემატება. ადამიანებს აღქმა გვჭირდება, გათავისება, თავის ცუდით და კარგით.
ნეტა ყველას გვესმოდეს და ნეტა  ყოველთვის  მცოდნოდა.. სანამ აგრესიით ვივსებოდი ვინმეს საქციელის მიმართ. ნეტა მაშინ მეგრძნო, როცა გაბრაზებული ვაპირებდი ადამიანის მოსროლას. გაბოროტებულს და სულიერად დაცემულს ხო უფრო მეტად სჭირდება დადებითის გაშვება, სიყვარულით ნათელ გზაზე გამოყვანა..
ჩვენ, ადამიანები, საკუთარი თავისადმი აგრესიას სხვებში ვპოულობთ , სარკესავით ვიყურებით მათში და მათ ვეჩხუბებით :) აგრესიას ყველად დაუნანებლად ვჩუქნით, ოჯახის წევრების ჩათვლით და ამით სულს ვიბინძურებთ, მერე გვიკვირს რატომ ვართ ცუდად, რატომ აღარ გვაქვს ენერგია და რატომ ვიცლებით. ტყუილით, მრისხანებით გულს, სულს ვიფიტავთ და დავცურავთ მერე ჩვენივე სიცარიელეში.

''გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი ...''

ერთმანეთის სიყვარული დავკარგეთ, ერთმანეთის ჯიბრში.. ჩვენივე კომპლექსებით სხვას განვიკითხავთ უსაქციელობის ჩამდენს, რომ ამით თავი მაღლა დავაყენოთ მაშინ, როცა თვითონ ვართ ერთი დიდი უსაქციელობა. ჩვენივე სულის გაწმენდის და ნათელში გასვლის მაგივრად, ყველას საკუთარ სიბნელეში მივათრევთ, იმ იმედით,რომ 'ყველაზე მაგრებს' არასოდეს შეიძლება რამე შეგვეშალოს, ან არასწორად გავაკეთოთ, ან ვიგრძნოთ. 
ადამიანს გაგება სჭირდება.  ყველა საქციელს თავის ახსნა  და თავის განცდა აქვს. ყველა მოიცავს საკუთარ თავში ცუდს და კარგს, მთელი ცხოვრება ბრძოლაა, ხან ერთი მოდის წინ და ხან მეორე. წყენა მაშინ ჩნდება, როცა ცუდი მოაწვება ხოლმე სხეულს და გამოსკდომას აპირებს რომ ამით საკუთარ თავს და სხვას ტკივილი მიაყენოს. იმიტომ,რომ ცალმხრივი ტკივილი არ არსებობს, ისევე როგორც ცალმხრივი არაფერი. ამ დროს კარგზე თუ ვამახვილებ ყურადღებას იმ წამსვე უკან იხევს ცუდი და იკარგება.

ეს ერთ კარგ გამოძინებას მაგონებს, როცა საკუთარ სიზმრებში ისე გაგიტკბა ყოფნა, რომ გაღვიძების ძალა აღარ გაქვს, იბრუნებ ძილს. ვინც გაღვიძებას ცდილობს, მის მიმართ დაუოკებელი აგრესია გიჩნდება და მერე   იღვიძებ.. მოთენთილი, დაცემული, გამოხარშული, დაბინძურებული და ნატრობ, ნეტა ჩემი ძილიანობა დამეთმო და ადამიანს მივნდობოდიო.
მეც ამ 'ნეტას' შევნატრი.  იმ ნეტას, როცა სრულიად უვარგისი ადამიანის კი უნდა მყვარებოდა და პატივისცემით მოვპყრობოდი. როცა ვიწრო ჩარჩოებში არ უნდა მომექცია  და მეტი გონიერება გამომეჩინა.
ყველაფერს ფართო მაშტაბებით ყურება სჭირდება. რაიმეს შეფასების დაწყებამდე მთელი გონიერების ჩართვაა საჭირო და შემდეგ მსჯელობა.

რწმენის შიმშილი გვაქვს ადამიანებს. გულში პატარა სიცარიელე  , რომელიც მხოლოდ უფლის სიყვარულით შეიძლება შეავსო. რას არ მიედ-მოედება ადამიანი და ყველაფრისგან შევსებულს ისევ ეს სიცარიელე აწუხებს.. შემდეგ იწყება ფიქრი და მოდის რწმენა. შემდეგ უფლის სიყვარული და გული თბება.

სანანებელი არაფერია, ჩვენ სულ უკეთესობისკენ სწრაფვაში ვართ, უარესობისკენ ლირიული გადახვევებით.


მთელი ცხოვრება საკუთარ თავზე მუშაობაა და გამოღვიძებაა, საბოლოო გამოღვიძებამდე :) ..

'..კიდევ დაეცემი? ადექი. მთავარია ბოლო წამს როგორ შეხვდები - დაცემული, თუ გამარჯვებული...'

ყველაფერი ისე მარტივი არ არის, როგორც გვგონია ხოლმე. მარტივით მაშინ იწყება, როცა ყველანი სუფთები ვიბადებით....
მერე... მერე ჩვენ მოგვაქვს ცხოვრება და არა პირიქით.. მერე გვემღვრევა სული და ვცდილობთ დავწმინდოთ.
'ცხოვრება' ხდება ალიბი, რასაც ვაბრალებთ ყველაფერს, რაც მოხდება.. იქნება ეს კარგი, თუ ცუდი.
არა და:
რა მისი ბრალია, თუ შენი 'მე' ვერ გიპოვია..
რა მისი ბრალია, თუ იმას არ აკეთებ, რაც გინდა..
რა მისი ბრალია, თუ შენ თვითონ შეიქმენი ირგვლივ ის განწყობა,რაც ახლა გაქვს..
ან რა ცხოვრების ბრალია, თუ ხელი არ გაანძრიე მაშინ, როცა ეს ძალიან საჭირო იყო ბედნიერებისთვის..
ადამიანებს ხომ დიდი ნიჭი გვაქვს საკუთარ ბედნიერებას დედა ვუტიროთ :)

ყველა ცდილობს ვიღაცას რაღაც დააბრალოს. იმის შიშით, რომ ძვალ-რბილში გამჯდარი 'მე' არ შეიცვალოს. . ის 'მე' , რომელიც სულ მართალია და არაფერი ეშლება.. ის 'მე' რომელმაც თავის დროზე არაფერი გააკეთა თავისივე ბედნიერებისთვის. არა და ცვლილებები ხშირად არც ისე ცუდია, როგორადაც ჩვენ ვხედავთ.. ცუდი კი არა, აუცილებელიც კია. მთელი სამყარო ჰარმონიის პრინციპზეა შექმნილი და როცა ამ ჰარმონიას ვარღვევთ მაშინ იწყება ის, რასაც ჩვენ პრობლემებს ვეძახით.

так было და так я хотел შორის განსხვავებას თუ დავინახავთ, მივხვდებით, რომ ჩვენ ვქმნით ძირითად სურათს და მარიონეტები არ ვართ. ნებისმიერ ურთიერთობაში რამე თუ ისე არ იყო, ისევ იმიტომ,რომ ჩვენ ასე გვინდოდა, ან არ გვინდოდა და მაინც არაფერი შევცვალეთ.

ყოველი დღე სხვადასხვაფერია. სხვადასხვა მელოდიაა. ამ მელოდიამ ყველა საიდუმლო იცის და ეს მელოდია არასდროს მთავრდება. მხოლოდ მატერიალურზე,ან სხვა რაიმე უსარგებლოზე ფიქრით ვკარგავთ ფერების აღქმის უნარს.. ვყრუვდებით და აღარაფერი გვესმის. გასაგებია,რომ we are all in the gutter, მაგრამ some of us are looking at the stars :) და თუ ასე არაა, მაშინ we should look at the stars.

44

in need of 44 sunsets

crazy, I go crazy..

სიგიჟეა.
კი. და რამე გქონია ცხოვრებაში ნორმალური ? ან შენ თვითონ მოგწონს ნორმალური ?

არა, უცნაურობები, ყველა ლოგიკას მოკლებული და არავის მსგავსი ისტორიები. სასაცილოც და სატირალიც.

ემოციურად აღვიქვამ და ზედმეტად მგრძნობიარე ვარ ალბათ. ცრემლებამდე მიხარია და ცრემლებამდევე მტკივა. შუალედი არ მაქვს, არც არასდროს მქონია. ან ძალიან ბედნიერი ვარ, ან ძალიან უბედური ( მაგრამ მხიარული) .



'შიშით ტანჯვა თვით ტანჯვაზე უარესიაო. '

'არც მგლის შიშით წყვიტავს ვინმე ცხვარს.'


ასე რომ დამშვიდდი, შენი თეორიები გაიხსენე და ცხოვრებას თვალი გაუსწორე.

'. . . . . . . . . .'

ტელეფონის ზარი.
ტირილი
რა მოხდა, დედა, რა ხდება?
ცუდი ამბავია,ანა.
გარდაიცვალა?




''ცნობილი ქართველი მომღერალი სულიკო კოროშინაძე გარდაიცვალა. მას 17 დეკემბერს 79 წელი შეუსრულდებოდა. მომღერალმა, რომელმაც მთელი ცხოვრება მუსიკას მიუძღვნა, ბოლო წლებში საკუთარ გამოცდილებას დამწყებ მუსიკოსებს უზიარებდა.''
...

მთელი საქართველოსთვის ცნობილი მომღერალი გარდაიცვალა,არ იციან,რომ შენ ჩემი ყველაზე საყვარელი ბაბუა იყავი,ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი გულშემატკივარი, ზოგჯერ მამაც კი მეგონე. მაპატიე,რომ ამდენ ხანს ვერაფერი გითხარი. ალბათ ასე საკუთარ თავს ვიცავ იმ ტკივილისგან, რასაც 16 დეკემბრიდან განვიცდი. საკმარისია შენი სახელის გაგონება, ან სიმღერის რომ გული მეკუმშება და ტირილი მინდება. რაღაც ნაწილი ჩამომაკლდა სითბოსი, რისი ამოვსებაც გამიჭირდება.
რამდენჯერ მითქვამს მამაჩემისთვის,რომ ბაბუას ყველაფერზე დაეთანხმე და არ ეკამათო- მეთქი. ახლა კმაყოფილი ვარ, რომ ვცდილობდი გული არაფერზე გტკენოდა. შენ ხო ამბობდი, ანნა მაგარიაო:) ჰოდა მინდოდა, ეს სიმაგრე გამემართლებინა. ჩემი ყოველი წარმატება ყველაზე მეტად გეამაყებოდა და გახარებდა, მერე ყველას უყვებოდი,რომ ანნა მაგარია.......

'-მოხვედი ბაბა? -აი ახლა კარგად ვარ.' მეც როგორ მიხაროდა,რომ აი ახლა კარგად არის-მეთქი. მიყვებოდი მერე შენს ცხოვრებაზე და არასდროს მბეზრდებოდა ამის მოსმენა. შენგან ვისწავლე სიკეთე, დათმობა და უბოროტოდ ცხოვრება. ვინმე თუ გაწყენინებდა, ჩუმდებოდი და მეც ასე ვარ დღემდე. ისე უშუალოდ ურთიერთობდი ყველასთან, ზემოდან არასოდეს არავისთვის დაგიხედავს, იმის მიუხედავად, რომ ამის მიზეზი ყოველთვის გქონდა. ფულს არასოდეს ჰქონდა შენთვის მნიშვნელობა, სიღარიბეშიც ლამაზს ხედავდი ყველაფერს, ესეც შენგან ვისწავლე...

'-არაფერი გინდა ბაბა?' და თუ უარს გეტყოდი პატარა ბავშვივით გწყინდა. მერე მოვიფიქრებდი ხოლმე,რომ წიგნი მინდოდა. როგორ გიხაროდა წასვლა და ყიდვა. ყველა წიგნს შენი თბილი წარწერა აქვს, ლამაზი კალიგრაფიით და სიყვარულით სავსე...

ძალიან მენატრები და შენი სულისთვის ვლოცულობ, შენი სული მიყვარს და მინდა, რომ კარგად იყო.
მე მივხედავ საკუთარ თავს, მე ხო მაგარი ვარ :)

მადლობელი ვარ ცხოვრების იმ ნაწილის, რაც შენთან გავატარე.

http://www.youtube.com/watch?v=ByMaILGIvFM

7:00

დილის 7 საათია და არაფერი არ არის რიგზე.

i wonder how they sleep at night :)))

ცოტას მცოდნეს მაგრად სძინავსო ამბობდა გორკი და მართალი იყო :)

ესე ადრე კაი ხანია არ გამღვიძებია.

ტელეფონმა დარეკა. რეანიმაციაშიაო.

ხო, ესაა ცხოვრება, ზოგი რეანიმაციაშია, ზოგი ამსტერდამში, ზოგი საერთოდ აღარსად არაა. :) ჩვენ კიდევ, ვინც ვართ მაინც სულ ვაპროტესტებთ ყოფას და მიზეზები არ გველევა იმისთვის,რომ ვთქვათ რა ბოღმა ცხოვრებააო:) არა, მართლა ბოღმაა,ზღვის ტალღებივითაა, ერთი რომ ზემოთ ამოგატივტივებს, მეორე ქვევით ჩაგითრევს,მაგრამ შეგვიძლია ცოტა მაინც გავალამაზოთ :) ხო შეიძლება მზის ამოსვლა გიხაროდეს, დილიდან საყვარელ ადამიანებს ელაპარაკებოდე, სითბოს გამოხატავდე, ეხმარებოდე, ეხუტებოდე და სულ მცირე ინდობდე მაინც :) არ არის საჭირო გრძნობების შეკავება, ვითომ მაგარი გოგო ვარ/ბიჭი ვარ თამაში, არც ისე ბევრი დრო გვაქვს იმისთვის,რომ რამე დავმალოთ. ვიცი, იმიტომ ვმალავთ,რომ ლუზერები არ ვეგონოთ ვინმეს, მაგრამ ვეგონოთ მერე რა? ამა ჰეფი ლუზა:))) ( დრიმას მოტივებზე). ხალხი რას იფიქრებს, საზოგადოება? და იფიქრონ, რა მოხდა? ხალხის ფიქრით არავის არაფერი აკლდება :) შენ წილ ბედნიერებას უნდა მოუარო, ისედაც ისეთი ცოტაა.

ჩვენ კიდე სულ სადღაც გვეჩქარება, გეგონება მარტო სამუშაოს გამო გავჩნდით, ვიმუშავებთ, ვიმუშავებთ, ვიყიდით ახალ რამეებს და მერე ან რეანიმაციაში მოვხვდებით, ან ამსტერდამში :))))))

''დროებითი ბედნიერება''

დროებითი ბედნიერება ძალიან სასიამოვნოდ იწყება და ასევე გრძელდება. სიხარულით დაფრინავ. დროებით ბედნიერებას ბევრი სიცილი მოაქვს,განაწილებინებს ყველა ადამიანზე. არაფრის აღარ გეშინია. მთელი არსებით განიცდი.გ ათქმევინებს,რომ მთლიანად სამყარო გიყვარს, თავის კარგი და ცუდი ადამიანებით, თავის დანგრეული სახლებით, დამახინჯებული გარემოთი, მთელი ცინიზმით გაჟღენთილი სამყარო, რომელსაც თვალებში უყურებ და კეთილად უღიმი..

მაგრამ იცი,რომ ეს დროებითია. და თვითონაც ხშირად გახსენებს. მაინც არ უსმენ, შენი გზით მიდიხარ,მიდიხარ, მიდიხარ... სანამ არ დაეცემი..

მერე იწყებატკივილი გულიდან მთელ ტანზე რომ გადადის და ლამის კრუნჩხვამდე მიჰყავხარ. ფიქრობ, იხსენებ, განიცდი, გტკივა, გინდა კანიდან გამოძვრე.

მე დროებით ბედნიერი ვარ : ) მიყვარხარ, ჩემო დამახინჯებულო სამყარო, აღარ მეშინია ტკივილის, რომელსაც კრუნჩხვამდე მივყავარ..




http://www.youtube.com/watch?v=vj6raJB9IaQ